ﺁﺭﯾـــــﻮ ﺑـــــﺮﺯﻥ
ﺷﻌــﺮ.ﻣﺘﻦ ﺍﺩﺑـﮯ.ﻃـﺮﺍﺣـﮯ
نگارش در تاريخ پنج شنبه 22 بهمن 1398برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

 


          ﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﯼ ﭼﻮ ﺑﯽ ﻣﻨﯽ ﺑﯽ ﻫﻤﻪ ﺍﯼ                    ﻭﺭ ﺑﯽ ﻫﻤﻪ ﺍﯼ ﭼﻮ ﺑﺎ ﻣﻨﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﯼ

 

ﺷﮑﺮ ﻭ سپاﺱ  ﻭ ﻣﻨﺖ ﻭ ﻋﺰﺕ  ﺧﺪﺍﯼ ﺭﺍ

پرﻭﺭﺩﮔﺎﺭ  ﺧﻠﻖ  ﻭ   ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ   ﮐﺒﺮﯾﺎ

ﺩﺍﺩﺍﺭ  ﻏﯿﺐ  ﺩﺍﻥ  ﻭ  ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ  ﺁﺳﻤﺎﻥ

ﺭﺯﺍﻕ  ﺑﻨﺪﻩ  پرﻭﺭ  ﻭ   ﺧﻼﻕ  ﺭﻫﻨﻤﺎ

ﺳﺒﺤﺎﻥ  ﻣﻦ  ﯾﻤﯿﺖ  ﻭ  ﯾﺤﯿﯽ  ﻭ  ﻻ ﺍﻟﻪ

ﺍﻻ  ﻫﻮ ﺍﻟﺬﯼ   ﺧﻠﻖ ﺍﻻﺭﺽ  ﻭ  ﺍﻟﺴﻤﺎ

ﭼﻨﺪﯾﻦ  ﻫﺰﺍﺭ  ﺳﮑﻪ ﯼ   پیغمبرﯼ  ﺯﺩﻩ

ﺍﻭﻝ  ﺑﻨﺎﻡ  ﺁﺩﻡ ﻭ ﺁﺧﺮ   ﺑﻪ  ﻣﺼﻄﻔﯽ

ﮐﺮﺩﯼ  ﺗﻮﺁﻧﭽﻪ ﺷﺮﻁ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﯼ  ﺗﻮ ﺑﻮﺩ

ﻣﺎ ﺩﺭ  ﺧﻮﺭ  ﺗﻮ ﻫﯿﭻ  ﻧﮑﺮﺩﯾﻢ   ﺭﺑﻨﺎ

ﺍﻭﻟﯿﺘﺮ ﺁﻧﮑﻪﻫﻢ ﺗﻮﺑﮕﯿﺮﯼ ﺑﻪ  ﻟﻄﻒ ﺧﻮﯾﺶ

ﺩﺳﺘﯽ ﻭﮔﺮﻧﻪ  ﻫﯿﭻ  ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺯ  ﺩﺳﺖ ﻣﺎ

 

ﺗﻮﺍﻧﮕﺮﯼ  ﻧﻪ  ﺑﻪ  ﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ پیش  ﺍﻫﻞ ﮐﻤﺎﻝ

ﮐﻪ ﻣﺎﻝ  ﺗﺎ  ﻟﺐ  ﮔﻮﺭ ﺍﺳﺖ  ﻭ  ﺑﻌﺪ  ﺍﻋﻤﺎﻝ

ﻣﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺮﻁ ﺑﻼﻏﺖ  ﺍﺳﺖ  ﺑﺎ  ﺗﻮ  ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ

ﺗﻮ  ﺧﻮﺍﻩ ﺍﺯ ﺳﺨﻨﻢ  پند ﮔﯿﺮ   ﻭ  ﺧﻮﺍﻩ ﻣﻼﻝ

ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻫﻤﻪ  ﻋﺎﻟﻢ  ﭼﻮ ﺑﺎﺩ  ﺩﺭ  ﻗﻔﺲ  ﺍﺳﺖ

ﺑﻪ  ﮔﻮﺵ  ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎﺩﺍﻥ  ﭼﻮ  ﺁﺏ  ﺩﺭ  ﻏﺮﺑﺎﻝ

ﺑﺮﻓﺖ  ﻋﻤﺮ  ﻭ  ﻧﺮﻓﺘﯿﻢ   ﺭﺍﻩ   ﻋﻘﻞ  ﻭ ﺍﺩﺏ

ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﮐﻪ  ﺑﻪ  ﺑﺎﺯﯼ  ﺑﺮﻓﺖ  ﭼﻨﺪﯾﻦ  ﺳﺎﻝ

ﺧﺘﺎﻡ ﻋﻤﺮ  ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﻪ  ﻓﻀﻞ  ﻭ  ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﯾﺶ

ﺑﻪ  ﺧﯿﺮ  ﮐﻦ  ﮐﻪ  ﻫﻤﯿﻦ  ﺍﺳﺖ  ﻏﺎﯾﺖ ﺍﻵﻣﺎﻝ

نگارش در تاريخ جمعه 24 ارديبهشت 1395برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

نگارش در تاريخ چهار شنبه 8 ارديبهشت 1395برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

در  کنج   دلم    عشق   کسی  خانه   ندارد      

کس   جای   در   این    خانه   ویرانه   ندارد

دل را   به کف   هر     که  دهم   باز پس آرد     

کس    تاب        نگهداری      دیوانه     ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست

آن  شمع   که  می‌ سوزد  و   پروانه  ندارد

دل  خانه  عشقست   خدا را  به که   گویم

کارایشی  از  عشق  کس  این  خانه ندارد

گفتم  مه من !   از  چه    تو  در  دام  نیفتی

گفتا    چه   کنم     دام    شما    دانه   ندارد

در     انجمن    عقل   فروشان     ننهم   پای

دیوانه        سر     صحبت      فرزانه    ندارد

تا     چند   کنی     قصه   اسکندر    و    دارا

ده   روزه  عمر    این   همه   افسانه  ندارد

از شاه و گدا هر که در این میکده  ره یافت

جز    خون   دل   خویش    به  پیمانه  ندارد

نگارش در تاريخ دو شنبه 1 فروردين 1395برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

                                                        

نگارش در تاريخ جمعه 14 اسفند 1394برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

بنشسته به تاریکی  ، افسرده ، بپرهیزم

در دوزخ خاموشی  ، با غصه هم آویزم


بگرفته سیه دیوی   در   چمبر  ناکامیم

بفشرده گلو بغضی  ،  در سینه  لبریزم 


هیهات که بغض غم در هم شکند تا من

زین لشکر اندوهم ، با هق هقه بستیزم


بس ولوله و شورش برخیزم و برگیرم

این دخمه تاریکی ، از پایه   فرو ریزم


 وین  کینه بر آشوبم بر دیو سیه بنیاد

وز  ذهن شرر بارم صد شعله برانگیزم


اما چه کنم دوزخ  مغلوبه تاریکی ست

 دل چاره ندارد جز ،از  کینه  بپرهیزم


ابلیس در این وادی بی دغدغه می راند

باید که از این دوزخ برخیزم و بگریزم

نگارش در تاريخ چهار شنبه 23 دی 1394برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

زمستان   پوستین   افزود  بر  تن    کدخدایان  را

ولیکن  پوست  خواهد   کند  ما  یک  لا قبایان  را

ره   ماتم  سرای  ما   ندانم   از    که   می پرسد

زمستانی    که   نشناسد   در    دولت سرایان  را

به  دوش  از برف   بالاپوش  خز   ارباب  می آید

که   لرزاند   تن  عریان    بی  برگ و نوایان  را

به   کاخ  ظلم   باران  هم   که  آید  سر فرود آرد

ولیکن  خانه  بر    سر  کوفتن   داند   گدایان  را

طبیب   بی مروت   کی   به    بالین     فقیر  آید

که  کس  در بند  درمان نیست  درد  بی دوایان را

به  تلخی  جان سپردن  در صفای اشک  خود بهتر

که  حاجت  بردن ای آزاده مرد  این بی صفایان را

به هر کس مشکلی بردیم و از کس مشکلی نگشود

کجا   بستند   یا رب   دست آن  مشکل گشایان را

نقاب   آشنا   بستند    کز    بیگانگان     رستیم

چو   بازی  ختم  شد   بیگانه  دیدیم  آشنایان  را

به هر فرمان آتش  عالمی  در خاک و خون غلطید

خدا  ویران  گذارد   کاخ    این   فرمانروایان  را

به  کام   محتکر    روزی  مردم   دیدم  و  گفتم

که روزی سفره خواهد شد  شکم این اژدهایان را

به عزت  چون   نبخشیدی  به ذلت  می ستانندت

چرا  عاقل    نیندیشد   هم   از  آغاز  پایان  را

حریفی  با  تمسخر  گفت  زاری  شهریارا   بس

که   میگیرند  در   شهر و دیار  ما   گدایان  را

نگارش در تاريخ دو شنبه 23 آذر 1394برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

یارت  آنست  که  در  پای  تو   جان می بخشد

هر چه  از دست  برآید   به تو    آن می بخشد

چشمه ی   آب  حیات   ار   شود  از  آن  حبیب
 
همچو  حاتم   همه  را  بر    دگران  می بخشد
 
نفس   باد   صبا   گر  چه   بسی  خوش باشد
 
دوستان را  نفسی هست که جان می بخشد
 
یکدم   ار   همدم  خوبان   شده ای ، قدر  بدان
 
چون   فلک    گوهر   نایاب   گران   می بخشد
 
مدت عمر   ز  یک  خنده ی  گل  افزون  نیست
 
خنده ای  گر   بکند  جان  به  خزان می بخشد
 
خواهی  ایمن شوی  از حسرت  هنگام  وداع
 
پا  بزن   بر  سر   دنیا   که    امان   می بخشد
 
جان  و   دل  باد    به   قربان     صفای   قدمی
 
که به هر سو  که رود روح و روان می بخشد
 
داغ هجران  نه  فقط  خاصیتش  سوختنست
 
بال و پر   هم  به  دل  سوختگان   می بخشد
 
می شود  صافی   آیینه    به  شستن  افزون
 
گریه کن گریه که این اشک همان می بخشد
 
همچو  احسان  که  دم  یار   دمادم  با اوست
 
همدم  دوست  شدن   گوی  بیان می بخشد
نگارش در تاريخ پنج شنبه 5 آذر 1394برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

 

گشت یكی چشمه ز سنگی جدا
 غلغله زن ، چهره نما ، تیز پا
گه به دهان بر زده كف چون صدف
 گاه چو تیری كه رود بر هدف
گفت : درین معركه یكتا منم
تاج سر گلبن و صحرا منم
 چون بدوم ، سبزه در آغوش من
 بوسه زند بر سر و بر دوش من
چون بگشایم ز سر مو ، شكن
 ماه ببیند رخ خود را به من
 قطره ی باران ، كه در افتد به خاك
 زو بدمد بس كوهر تابناك
 در بر من ره چو به پایان برد
 از خجلی سر به گریبان برد
 ابر ، زمن حامل سرمایه شد
 باغ ،‌ز من صاحب پیرایه شد
 گل ، به همه رنگ و برازندگی
 می كند از پرتو من زندگی
در بن این پرده ی نیلوفری
كیست كند با چو منی همسری ؟
زین نمط آن مست شده از غرور
رفت و ز مبدا چو كمی گشت دور
دید یكی بحر خروشنده ای
سهمگنی ، نادره جوشنده ای
نعره بر آورده ، فلك كرده كر
دیده سیه كرده ،‌شده زهره در
راست به مانند یكی زلزله
داده تنش بر تن ساحل یله
چشمه ی كوچك چو به آنجا رسید
وان همه هنگامه ی دریا بدید
خواست كزان ورطه قدم دركشد
خویشتن از حادثه برتر كشد
 لیك چنان خیره و خاموش ماند
 كز همه شیرین سخنی گوش ماند
خلق همان چشمه ی جوشنده اند
 بیهوده در خویش هروشنده اند
 یك دو سه حرفی به لب آموخته
 خاطر بس بی گنهان سوخته
لیك اگر پرده ز خود بردرند
یك قدم از مقدم خود بگذرند
 در خم هر پرده ی اسرار خویش
 نكته بسنجند فزون تر ز پیش
 چون كه از این نیز فراتر شوند
 بی دل و بی قالب و بی سر شوند
 در نگرند این همه بیهوده بود
 معنی چندین دم فرسوده بود
 آنچه شنیدند ز خود یا ز غیر
 و آنچه بكردند ز شر و ز خیر
 بود كم ار مدت آن یا مدید
 عارضه ای بود كه شد ناپدید
 و آنچه به جا مانده بهای دل است
كان همه افسانه ی بی حاصل است
نگارش در تاريخ سه شنبه 26 آبان 1394برچسب:, توسط ※ﻣﺠـﯿﺪ※

 

دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی

زنهار بد مکن که نکردست عاقلی

این پنج روزه مهلت ایام آدمی

آزار مرمان نکند جز مغفلی

باری نظر به خاک عزیزان رفته کن

تا مجمل وجود ببینی مفصلی

آن پنجهٔ کمانکش و انگشت خوشنویس

هر بندی اوفتاده به جایی و مفصلی

درویش و پادشه نشنیدم که کرده‌اند

بیرون ازین دو لقمهٔ روزی تناولی

زان گنجهای نعمت و خروارهای مال

با خویشتن به گور نبردند خردلی

از مال و جاه و منصب و فرمان و تخت و بخت

بهتر ز نام نیک نکردند حاصلی

بعد از هزار سال که نوشیروان گذشت

گویند ازو هنوز که بودست عادلی

ای آنکه خانه در ره سیلاب می‌کنی

بر خاک رودخانه نباشد معولی

دل در جهان مبند که با کس وفا نکرد

هرگز نبود دور زمان بی‌تبدلی

مرگ از تو دور نیست وگر هست فی‌المثل

هر روز باز می‌رویش پیش، منزلی

بنیاد خاک بر سر آبست ازین سبب

خالی نباشد از خللی یا تزلزلی

دنیا مثال بحر عمیقست پر نهنگ

آسوده عارفان که گرفتند ساحلی

دانا چه گفت، گفت چو عزلت ضرورتست

من خود به اختیار نشینم به معزلی

یعنی خلاف رای خداوند حکمت است

امروز خانه کردن و فردا تحولی

آنگه که سر به بالش گورم نهند باز

از من چه بالشی که بماند چه حنبلی

بعد از خدای هر چه تصور کنی به عقل

ناچارش آخریست همیدون که اولی

خواهی که رستگار شوی راستکار باش

تا عیب جوی را نرسد بر تو مدخلی

تیر از کمان چو رفت نیاید به شست باز

پس واجبست در همه کاری تأملی

نی کاروان برفت و تو خواهی مقیم بود

ترتیب کرده‌اند تو را نیز محملی

گر من سخن درشت نگویم تو نشنوی

بی‌جهد از آینه نبرد زنگ صیقلی

حقگوی را زبان ملامت بود دراز

حق نیست اینچه گفتم؟ اگر هست گو بلی

تو راست باش تا دگران راستی کنند

دانی که بی‌ستاره نرفتست جدولی

خاص از برای وسوسهٔ دیو نفس را

شاید گر این سخن بنویسی به هیکلی

جز نیکبخت پند خردمند نشنود

اینست تربیت که پریشان مکن دلی

صفحه قبل 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 11 صفحه بعد